Güç Yeni Sahiplerini Çağırıyor...

Güç… Her zaman oradadır… Tek yapmamız gereken elimizi uzatmak ve onu almaktır. Böylece onu ele geçirdiğimizi, ona sahip olduğumuzu sanarız.

Daha sonra tatlı sesiyle bizi kandırır. Daha fazlasını vermek için bizi cezbeder. “Sadece...” der, “...küçük bir bedel ödemen yeterli”. Gittikçe o bedel büyür. Gittikçe o batak derinleşir.

Bizi kendine bağımlı hale getirir. Kokusu o kadar çekicidir ki, onu içimize çekmeden bir dakika bile duramaz hale geliriz. Zira artık hükmeden biz değilizdir. Biz, hükmedilenizdir.

Teni çok yumuşaktır. Bakışları bir o kadar alımlı... Ruhumuz artık onundur. Ondan ne zaman kurtulmaya çalışsak, bize neler verdiğini hatırlarız. Para, şöhret, seks, iktidar, saygınlık, korku, sevgi... Hepsi onun ihsanlarıdır. Hepsi onun enstrümanlarıdır. Onun hükümran senfonisine o kadar alışmışızdır ki, susması halinde ne yapacağımızı bilemeyip, endişeleniriz.

Oysa ki güç, en dehşetli yüzünü henüz göstermemiştir. Onun tek sevgilisi biz değilizdir. Öyle bir zaman gelir ki, neredeyse herkes onun yörüngesine girmiş olur. Herkes çaresizce onun çekim alanında salınır, etrafında döner. Çarpışma artık kaçınılmazdır. Zira herkes onu ister, tek başına ister.